donderdag, september 7

Grenslandpad: Ell-Thorn

Donderdag 7 september 2017

We parkeren in Thorn, op de grote parkeerplaats even buiten het dorp. De bushalte is er recht tegenover, en we oefenen een kwartiertje geduld. Buslijn 73 zet ons keurig in de Niesstraat in Ell af. Hier lopen we bijna de verkeerde weg het dorp uit. Dat krijg je als je te veel op routine gaat werken.

Al spoedig lopen we tussen de akkers en weilanden richting Hunsel. Fruitteelt is hier geen onbekende, we zien conference peren en verschillende appelrassen. Een van de akkers heet Brunisserhei, maar de boer verbouwt beslist geen hei.
De akkers bevatten vaak mais. Mais betekent vruchtbare of bemeste grond, dus de bermflora is navenant oninteressant. Toch neem ik even de tijd om een groenbloeiende plant te determineren. Ik kom uit op de bastaard adamant.

Deze streek bevat veel eiken, en ook op dt traject komen we veel eiken in de bossen zowel als langs de wegrand tegen. Eiken kennen veel gallen, insecten die in de bloemen, bladeren, takken of vruchten van de boom huizen en zich hier inkapselen. Zie bijgaande foto's voor enkele voorbeelden. Ik snij enkele bruine eikels open en tref in sommigen een witte larve aan. Nazoeken op internet leert dat dit waarschijnlijk de eikelboorder is, een keversoort die een gaatje in de eikels boort, en daar twee eitjes inlegt. De larve eet de eikel van binnenuit op, graaft zich, nadat de eikel in de herfst op de grond is gevallen, 25 cm de grond in. Na de winter verpopt de larve zich en in mei of juni komt de kever uit de pop.

Hunsel is niet ver meer, een relatief onbekend plaatsje en terecht. We wandelen verder richting Ittervoort. Op de Mezenstraat passeren we museum Cuyperhout. De eigenaar toont ons graag wat van de spulletjes. In Ittervoort gekomen strijken we neer op het terras van onze 'stamkroeg', en trakteren we onszelf op ijs, thee en vlaai. Daarna is het vanaf Ittervoort naar Thorn een kippeneindje, en bovendien hebben we dit al eerder gelopen.

Vandaag gewandeld: 9,7 km.
Gedaan: 17,0 + 9,7 = 26,7km.
Te gaan: 276,5 - 26,7 = 249,8 km.

Andricus foecundatrix
Gewone lensgal



woensdag, september 6

Pelgrimspad: Tungelroy - Ell

Woensdag 6 september 2017

We parkeren in Ell op een parkeerplaats bij een paar winkels. De bus stopt praktisch om de hoek, en we hebben nog 15 minuten. De weersverwachting was vanochtend regen, vanmiddag opklaringen. Maar nu de zon 's ochtends schijnt, klimmen we toch maar vast in de benenwagen.

Arriva rijdt stipt op tijd, en met maar 2 minuten overstaptijd is ze dat geraden ook. We wachten zelfs nog 3 minuten op onze overstap in Weert.

In Tungelroy stappen we uit langs de provinciale weg, want de buurtbus naar Tungelroy komt nog steeds niet in het vocabulair van 9292.nl voor. In Tungelroy pikken we direct het Pelgrimspad op. Het plaatsje beschikt over een mooie molen, de Sint Annamolen, die we in het voorbijgaan bewonderen.

Daarna duiken we de landerijen in. Weilanden en maisakkers. Alsof die twee iets met elkaar te maken hebben :-p. Al spoedig wandelen we langs een bosrand. Een gele composiet die ik niet ken, ik ga er even voor zitten maar kom er niet uit. Verder, op pad!
We steken een asfaltweg over en komen bordjes 'de Krang' tegen. Volgens de wandelgids is dit een gevarieerd gebied, en voor een keer is dat niet overdreven. Voor de eerste keer deze vakantie zie ik weer eens niet-alledaagse planten. Wilde hop, valse salie, wilde marjolein en een uitgebloeide wespenorchis.

De Tungelroyse beek valt vies tegen. De grond was met zink bevuild. Voor miljoenen is de grond gezuiverd en de beek meanderend gemaakt. Wat mij betreft had er qua natuurgebied een personenauto naar de Geul heen en weer mogen rijden om wat zaadjes van het zink viooltje en de zinkboerenkers te halen. De beek zal op andere plaatsen best meanderen, maar hier loopt de beek kaarsrecht. De grond is voedselrijk, gezien de aanwezigheid van brandnetel, riet en haagwinde langs de oevers.

In Ell vinden we de auto zonder probleem terug. Het is, op een enkele druppel na, droog gebleven. Dat houden we zo tot we bij de tent terug zijn, daarna begint een gestage regenval. Geen probleem, ik wil toch dit verslagje nog schrijven.

Vandaag gewandeld: 9,0 km.
Gedaan: 8,0 + 9,0 = 17,0km.
Te gaan: 276,5 - 17,0 = 259,5 km.



maandag, september 4

Grenslandpad: Neeritter - Stramproy

Maandag 4 september 2017

We parkeren de auto in de doorgaande straat in Stramproy, vlakbij de bushalte. De bus laat niet lang op zich wachten. Een buurtbusje, en de chauffeur rijdt ons probleemloos naar Neeritter, waar we op een pleintje uitstappen. Het is het pleintje waar we de vorige keer gestopt zijn, dus bekend gebied. We pakken het grenslandpad dan ook moeiteloos op.

Bij de Haardstraat slaan we linksaf; de bewegwijzering is hier prima. Het trace leidt ons door een stuk bos, waarna akkers en weilanden elkaar afwisselen. In deze streek valt op hoeveel mais er geteeld wordt. Vandaag zijn het de grote velden pompoenen die de aandacht trekken.

We steken de grens over en het landschap verandert niet wezenlijk. We blijven verkeersarme asfaltwegen volgen. Even voor Kinrooy stoppen we bij een bruggetje. Bij gebrek aan een bankje op het muurtje van de brug gezeten, peuzelen we onze meegebrachte bammetjes op. Dan slaan slaan we rechtsaf en volgen een smal paadje langs een beek. En oe raadt het al: binnen honderd meter nadat we weer op pad zijn, zien we een bankje staan. En nog een. En nog een.

We geraken in de buitenwijken van Molenbeersel en bezoeken het kapelleke. Ook het rooster van de bus is interessant: de bus rijdt tot aan de grens, en vooral op school- en spitstijden. 9292.nl adviseert ons om van Molenbeersel naar de grens te lopen, en vandaar de bus naar Stramproy te nemen. De grens kan dus door bussen van beiden kanten bereikt worden, maar er zijn geen doorgaande bussen.

Vanuit Molenbeersel volgen we een serie asfaltewegen en grintwegen door de velden richting Stramproy. De kilometertjes lopen gemakkelijk weg, misschien ook omdat we regelmatig een korte rustpauze inlassen.

De bermen onderweg boden o.a. grasklokje, veel streepzaad, tandzaad, kamille, boerenwormkruid, bramen, en reigersbek.

Vandaag gewandeld: 10,9
Gedaan: 3,8 + 10,9 = 14,7
Te gaan: 371,8 - 14,7 = 357,1

donderdag, augustus 31

Pelgrimspad: Sluis - Diesterbaan.

Woensdag 30 augustus 2017

We kwamen hier in Weert om het Grenslandpad te wandelen, maar het Pelgrimspad loopt zo dicht langs de camping dat we bij de VVV in Weert het boekje hebben aangeschaft.

Vanaf de sluis steken we de weg over en dalen schuin af naar de parkeerplaats van de IJzeren Man - de naam in de volksmond van de graafmachine die de zandafgraving uitgroef. De IJzerebn man is nu een recreatieplas. Bij de ingang van het zwembad slaan we rechtsaf en volgen een asfaltweg. De beschrijving in het boekje zegt dat we hier steeds rechtdoor moeten lopen, maar het kaartje in het zelfde boekje toont een stukje dat we evenwijdig door het bos lopen. We kiezen voor het laatste, en slaan na een bruggetje rechtsaf. Even verderop komen we weer op het hoofdpad terug. Op dit stukje ontbreekt bewegwijzering.

Langs het hertenkamp wandelen we verder. Het pad loopt gedeeltelijk samen met een trimbaan, waarvan we er enkele oefeningen uitproberen. Over een tweede bruggetje voert de route ons nog steeds rechtdoor. We passeren een zandafgraving, waar nog steeds zand afgegraven wordt. Enkele nieuwsgierigen worden door medewerkers van een beveiligingsbedrijf gesommeerd het afgeschermde terrein te verlaten.

Pas bij een bordje camping slaan we linksaf. Dit stuk loopt samen met een Libellenroute. Begrijpelijk, met alle vennen en plassen in deze omgeving. Ook kruisen we een streekpad, het Graaf van Hornepad.
Bij de Diesterbaan zit dit korte traject er op. We keren lopend terug naar de camping. Net op tijd voordat een plensbui los barst.

Vandaag gewandeld: 3,9 km.
Gedaan: 3,9 km
Te gaan: 276,5-3,9 = 272,6

woensdag, augustus 30

Grenslandpad: Valentinuskapel - Riethoven / Broekhoven

Maandag 28 augustus 2017

We parkeren in Westerhoven, op en klein buurtparkeerterreintje tussen de woonhuizen. Het hele plaatsje wekt de indruk uit woonhuizen te bestaan: de enige uitzondering die we zien is een gesloten fietsenhandel. We verlaten het plaatsje door de weg te volgen tot de rand van het dorp. Terwijl ik een groot formaat madeliefje probeer te determineren, ontdekt Jos een smal wandelpad langs een beek met de naam Keersop die ons rustig en mooi naar het beginpunt van onze wandeling brengt: de St. Valentinus kapel. Bij de kapel is een oude bron, die uiteraard op de foto gaat.

Een grintweg leidt ons naar een relatief rustige lokale asfaltweg. Aan de overzijde wandelen we door een buitenwijk van Westerhoven. We steken de provinciale weg, de N397, over, en vervolgen onze route over een zandweg. Mul zand, dus vermoeiend lopen.

De bermflora tussen de akkers bestaat uit boerenwormkruid, vlasbekje, koninginnekruid, kamille, fijnstraal, rode klaver, en rolklaver. Allemaal niet bijzonder interessant. Bij Heiereind buigen we even af, om na enkele bochten door de bossen te wandelen richting wandelknooppunt 29.

Daar keren we om, en wandelen binnendoor naar Riethoven. Over de dorpstraat wandelen we terug naar Westerhoven. Deze weg bestaat uit een middenstrook voor de auto's aan beide zijden geflankeerd door een fietsstrook. Omdat de middenstrook te smal is voor elkaar tegemoet komende auto's, rijden deze regelmatig over de beide fietststroken. Een auto dwingt ons om een snoeksprong van de fietsstrook de berm in te maken. Een volgende auto stopt netjes op 'onze' fietsstrook, wacht tot de tegenligger voorbij is, en passeert ons dan. Opvallend is dat de flora in de berm hier interessanter is dan op de heenweg: vrolijke grasklokjes sieren deze berm.


Vandaag gewandeld: 3,8
Gedaan: 3,8
Te gaan: 371,8-3,8=368,0



maandag, augustus 28

Grenslandpad, Thorn - Neeritter; Pelgrimspad, Ittervoort-Thorn

Zaterdag 26 augustus 2017

In Thorn parkeren we op een parkeerplaats net buiten het dorp. Betaald parkeren, maar wel in de schaduw onder jonge bomen.

Een smal voetpad brengt ons in het Witte Dorpje. Voor de deuren van de huizen is vaak een klein mozaiek gelegd. Jos vermoedt dat het mozaiek, bijvoorbeeld een hoefijzer, naar het beroep van een (vroegere) bewoner kan verwijzen. De hobbelige keitjes geven het dorp in ieder geval een prettig klassiek aanzien.

De Abdijkerk, het startpunt van het grenslandpad, is gemakkelijk te vinden. Van hier lopen we over het plein, dat Wijngaard heet, en gaan direct linksaf. Dit weggetje leidt ons omlaag naar een poortje, een immuniteitspoortje: wie hierdoor ging was immuun voor het wereldlijk gezag, want men bevond zich binnen de abdij muren op kerkelijk terrein. De abdij vormde een staatkundig zelfstandig vorstendom dat zijn onafhankelijkheid tot 1794 bewaarde.

We steken een beekje over (de Itter, vermoed ik) en bewonderen het heldere water. We volgen het stroompje het dorp uit. Bij een picknickplaats slaan we linksaf, hoewel hier ook een wit-rode sticker rechtdoor wijst. We steken een bruggetje over, en steken daarmee zonder het ons te realiseren ook de Nederlands-Belgische grens over.

Een informatiebord waarschuwt ons ten minste 25 meter afstand tot de tamme runderen te bewaren. Dat grapje kennen we. Men adviseert in zo'n geval om te lopen. In mijn ervaring is dat een mooi advies dat opgaat zolang de leider van de kudde niet heeft bedacht dat het beste graasplekje zich precies voor de uitgang bevind. Het begin van het natuurgebied Vijverbroek lopen we over een vlonderpad. Verderop is het gras droog genoeg om het zonder vlonderpad te kunnen stellen. In de verte ontwaren we de aangekondigde kudde runderen, uiteraard op een plek waar links prikkeldraad loopt en zich rechts een waterplas bevind. Gelukkig verplaatst de kudde runderen zich bij onze nadering van het prikkeldraad af verder het natuurgebied in. We kunnen zonder probleem passeren.

Bij het verlaten van het gebied hebben we een lastige keuze: er staan twee hekjes met allerhande wandelroutes, maar niet met het grenslandpad. We gokken verkeerd en lopen terug. We vervolgen de route door het vijverbroek over een smal pad. Er komt ons een nieuwe kudde, pardon groep tegemoet. Ditmaal zijn het vrijwilligers met zeisen die iets in het natuurgebied willen doen. Een dame met camera begeleidt hen.

Hierna wordt de route wat saai: tussen de velden met suikerbieten en maisvelden door volgen we het pad tot Neeritter. Vlak voor deze plaats passeren we de Itterborg, een kasteel uit de 16e eeuw dat prive bezit is. Op het pleintje van Neeritter vinden we een bushalte. We besluiten via de paaltjes van het wandelnetwerk naar Ittervoort te lopen. Voor ons is dat een nieuwe ervaring. Eenmaal volgen we een doodlopend pad, en een smal weiland met paarden slaan we als mogelijke route af. We volgen een zandweg en moeten rennen om een gratis douche van een veldsproeier te ontwijken. Door de velden bereiken we Ittervoort. Hier trakteren we onszelf op een ijscoupe. Zonder probleem pakken we het Pelgrimspad op. De route voert ons langs een rustig smal wandelpad naar Thorn. Onderweg maken we een praatje met een hobby boer die twee soortem koeien heeft: blonde aquitanes en Belgische blauwen heeft. Voor we het weten zijn we in Thorn terug.









zaterdag, augustus 5

Deltapad Noord-Beveland

Zaterdag 5 augustus 2017

Enkele weken geleden probeerden we de Veersegat-dam te wandelen. Door regen, wind en gebrek aan regenkleding keerden we terug. Ook voor vanmiddag is de weersverwachting niet onverdeeld optimistisch. Op de N57 is het druk met vakantieverkeer: veel caravans en campers zijn op weg naar hun camping. We parkeren bij de Banjaard, betaald parkeren, en redelijk rustig.

Vanaf de parkeerplaats klimmen we de dijk op, en slaan rechtsaf. Links van ons liggen smalle duinen en strand, rechts vakantieparken. We kunnen direct de route oppakken.


De gewone braam is een van de struiken die hier veel langs het asfaltpad groeien. De besjes zijn droog maar zoet. Enkele rozen hebben reeds bottels. De gewone kruisdistel bevecht zijn plekje met het bezem kruiskruid. De duindoorn draagt overvloedig besjes.

Tussendoor vinden we enkele exemplaren van de zeekool, maar die staat nog niet in bloei.

Bij de Oosterscheldekering maken we letterlijk rechtsomkeert. Onderaan de dijk lopen we terug. Vreemd genoeg groeit hier de dauwbraam, die ik eerder boven had verwacht.

Bij de auto terug besluiten we verder te rijden richting huis. Het idee om nog even een stukje terug te lopen over de Veersegatdam tot het punt waar we de vorige keer terugkeerden, wordt nog even bewaard tot de volgende keer. Ook al is dit kaartje maar 4,5 km, het is nog niet af.






woensdag, mei 24

Moselsteig etappe 14: Reil - Zell

Maandag 22 mei 2017

We parkeren de auto langs de boulevard in Zell, en zijn net op tijd bij de bushalte voor de bus naar Bullay. Gisteravond hadden we de ov-gids van de vrm geraadpleegd. Die adviseerde een reis van 3 uur via Neef. Daarna zijn we zelf gaan puzzelen, en het kan in een uur door in Bullay de trein naar Reil te pakken. In Bullay hebben we een kwartier om over te stappen. Makkie.
In Reil staat bij het station een etappebord van de Moselsteig dat ons niet alleen de etappe laat zien, maar ook vertelt dat de Moselsteig met Europees geld is aangelegd. Ik vraag me werkelijk af waarom de EG gemeenschapsgeld aan wandelroutes wil uitgeven. Een verenigd Europa is mooi, maar dit kunnen landen toch prima zelf regelen? In Nederland gebeurt dit door vrijwilligers, moet Brussel nou echt wandelroutes subsidieren en coordineren?

We wandelen het dorp uit, en slaan linksaf een landweg tussen de wijngaarden in. In de berm groeit een plukje inkarnaatklaver, de bloemen lopen net uit. Vermoedelijk verwilderde exemplaren. We volgen de "kanonenbahn", een spoordijk die door de Pruisische regering is aangelegd om in geval van oorlog snel troepen naar Frankrijk te kunnen verplaatsen. De kosten bedroegen destijds 360 miljoen mark, een kniesoor die daar op let. We klimmen geleidelijk en hebben aldra een mooi uitzicht op het dorp Reil achter ons. We lopen tussen de wijngaarden en sommige rijen wijnranken dragen de namen van kinderen. Jos vraagt zich af of dit een soort schooltuintjes zijn.

Op ongeveer een-derde van de route houden we halt bij het uitzichtspunt Hutte am Leo-Felsen. Er staan een aantal mensen in luid Duits te praten. Ieder heeft recht op zijn pleziertje, jammer alleen dat ik zo lastig kan filmen, want dan komt hun gesprek mee, en als ik dat op youtube wil plaatsen is dat niet netjes. In het Nederlands zeg ik dit tegen Jos, en ja hoor: een van de mensen blijkt Nederlands te spreken. Sta ik mooi voor aap. Als ik vraag of ze stil willen zijn voor een korte opname, willen zet dat met plezier doen. Aardig van ze. Mooi uitzicht over Bullay vanaf dit punt.

We wandelen verder achter de kam van de heuvel, en komen bij de Marienburg. Het lijkt nu een jeugdopvangcentrum of opleidingsgebeuren te zijn. De Moselsteig loopt hier over de burcht, met wat verwarrende bewegwijzering. Gelukkig heb ik de route als gps op mijn mobiel gedownload. We dalen een stuk, lopen langs een asfaltweg en gaan weer omhoog het bos in. We passeren een uitzichttoren (inmiddels als 3e of 4e generatie uitzichttoren op deze plek) met een sprookjesachtig uitzicht op de Moezel aan twee kanten van het schiereiland. Vanaf hier is goed te zien hoe de Moezel zich al slingerend een weg door het landschap zoekt.

Via rotspaadjes dalen we door de wijngaarden af naar Kaimt. We steken de voetbrug over en trakteren onszelf in Zell op een italiaanse ijsje.

Vandaag gelopen: 12 km
Gedaan: 8 + 12 = 20km
Te gaan: 360 - 20 = 340 km



zaterdag, mei 20

Moselsteig etappe 19: Klotten - Treis-Karden

Zaterdag 20 mei 2017

We hebben enkele dagen rust gehouden, vooral vanwege het weer. Het regende of dreigde te regenen. De eerste dag dat we hier wandelden, hebben we de kop afgebeten van de 24 km etappe Cochem <-> Treis-Karden door het stukje Cochem-Klotten te lopen. Vandaag pakken we in Klotten de draad weer op.

Langs de Mosel is het in Klotten gratis parkeren. Als goed Hollandse Randstatter duik ik de eerste lege gratis parkeerplaats in. Ik had beter nog even door kunnen rijden, tot aan het station, want nu wandelen we eerst half Klotten door voor we bij het station de draad van de wandeling weer oppakken. We lopen langs de spoorweg. Jawel, gewoon langs de spoorweg. Nee, geen hekje. Aan hekjes doen we hier niet, niet langs afgronden en niet langs spoorwegen.

Onder een tunneltje door gaan we het Dortebachtal in. Dit dal is een bescherm natuurgebied, met veel verschillende microklimaten en daardoor een grote varieteit aan planten en dieren. Een bord bij de ingang vertelt ons dat dit een plaats is waar een bedreigde hagedissesoort voorkomt. Al spoedig passeren we een ooievaarsbek die me niet bekend voorkomt (teru in het vakantiehuisje, vermoed ik dat dit de 'Blutrote Storchschnabel' is, Geranium sanguineum, de bloedooievaarsbek). Langs en over een beekje komen we op de andere oever. Hier stijgen we, niet heel stijl maar wel gestaag. Af en toe stoppen we even om op adem te komen. We passeren een afslag naar een uitzichtspunt, en laten deze even voor wat het is. Moezeluitzichten verwachten we vandaag genoeg te zien.
Eenmaal boven lopen we langs de rand van het Dortebachtal en akkers. De akkers zorgen er wel voor dat de grond voedselrijk is, dus heel bijzonder is de flora hier niet. Maar de landweg wandelt wel gemakkelijk weg. We steken het landbouwgebied over, en komen weer in een bos. De wintereik valt op als ik de soorten met Nederlandse bossen vergelijk. Wanneer we het bos aan de andere kant verlaten, ligt Kail voor ons. Een rustig plaatsje, waar we even halt houden. Hierna duiken we snel een dal in, dat ons soms langs, soms door een beekje geleidelijk naar beneden voert. We lopen niet helemaal tot aan de Moezel, maar slaan halverwege de wijngaarden linksaf en lopen "op halve hoogte" richting Pommern. Nee, niet het Pommern dat een streek langs de Oostzeekust vormt, maar een rustig plaatsje langs de Moezel.

Hier aarzelen we even. We hebben er ruim 12 km opzitten, wat voor ons in de bergen een mooie wandeling is. Het is drie uur. We kunnen het hier een dag noemen, of we kunnen verder wandelen naar Treis-Karden. We besluiten tot het laatste. Graag hadden we hier op een terrasje een kopje thee gedronken, maar het enige terrasje dat we zien kent een bordje "Geschlossen".

Dan maar weer door de wijngaarden en het bos omhoog. We volgen de Luna-Mars-weg. Een naam die doet denken aan de oude Romeinse goden, en met opzet, want er staat een reconstructie van een oud Romeins heiligdom. Voor het Romeinse heiligdom heeft er op dezelfde plaats een Keltische tempel gestaan. Onderweg komen we verschillende houten beeldsnijwerken tegen in de stijl van de Romeinse tijd. De wijnbouw, zoals de Moezel die nu kent, is volgens de informatiepanelen door de Romeinen hier geintroduceerd.

Het laatste stukje van het traject wordt gevormd door een stijle afdaling. Haarspeldbochtjes in een smal voetpad. Onderweg vallen de lelietjes-van-dalen op. In Karden (Treis ligt aan de andere kant van de Moezel) slaan we helaas net de verkeerde kant af. Jammer, want hierdoor missen we precies het treintje naar Klotten. Een uur wachten = een uur uitrusten. Na 18 km hebben we dat wel verdiend.


Moselsteig:
Vandaag gelopen: 24 km
Gedaan: 8 + 24 = 32 km
Te gaan: 350-32=318 km.

dinsdag, mei 16

Moselsteig etappe 17: Ediger-Eller - Senheim

Disndag 16 mei 2017

In Senheim is een keurig parkeerplaatsje waar we direct de auto neerzetten. De bedoeling is de helft van het traject Ediger naar Beilen te lopen. Ik heb, net als gisteren, last van mijn voet en 16 km is te veel. Jos vindt snel een bushalte. Maar dat is wel de bus richting Cochem, en we willen richting Ediger-Eller. Gelukkig, VRM heeft een app. gisteravond gedownload, laten we hem eens proberen. Ja, over een half uur rijdt er een bus naar Cochem. Vandaar kunnen we naar Ediger-Eller. Maar waarom die omweg? Raadsel. Gisteravond hadden we een andere route.

Wanneer de bus komt, vertelt de buschauffeur dat er een bus vanaf de brug vertrekt die naar Ediger gaat. Wij lopen naar de brug. Daar vertrekt de bus net voor onze neus. Helaas. We besluiten om niet een uur te wachten op de volgende bus, maar het traject in omgekeerde volgorde te lopen. In Nederland zijn de routes 'tegen de richting in' altijd minder goed bewegwijzert dan in de normale richting, maar de bestickering is hier dermate goed dat we dit wel aan durven. We lopen door het dorpje Senhals, bewonderen even het kleine kerkje, steken de weg over en lopen door de wijngaarden geleidelijk omhoog. Beneden ons ligt Nehren. Het lijkt alsof we richting twee gerestaureerde Romeinse graven staan, maar dat is schijn. Er leidt wel een zijweg naar toe, maar die laten we liggen.

Elke wijngaard behoort bij een 'Weingut'. Uiteraard staat dat de naam van de trotse eigenaar op een bordje vermeld. De ranken botten uit. Hoewel we volgens de bordjes verschillende soorten druiven passeren, zien de uitbottende bladeren er voor mij allemaal identiek uit.

De Moselsteig is een populaire route. Een groep van 4 wandelaars, die we op een vorige wandeling zagen vertrekken, zien we nu weer. We ontmoeten ook verschillende echtparen, meest van middelbare leeftijd, die de route wandelen. Een grote roofvogel vliegt een meter of twintig boven ons. In de camera lijkt hij dan toch heel klein. Enkele hagedissen schieten voor ons weg wanneer we langs hun muurtjes wandelen. Ja, dit is jullie terrein. Opnieuw is het een vlinderrijk traject: koolwitjes, parelmoer, citroengeeltje en een erebea.

Geleidelijk dalen we af richting Ediger. Wanneer we denken dat we verder zullen dalen, moeten we opeens steil omhoog langs een wijngaard. Nu weten we in ieder geval wat de wijnboeren hier moeten doen om aan de kost te komen.

We komen tien minuten voor tijd bij de bushalte bij het station. Hier moeten we bus 711 hebben. De chauffeur van een schoolbus vertelt dat die met 5 a 10 minuten komt. Niet dus. We moeten ruim een uur wachten op de volgende bus. Voor 3 euro per persoon mogen we terug. Onderweg stappen nog enkele passagiers in, die gezien hun boze reactie richting chauffeur ook sinds de vorie bus hebben staan wachten.

De auto is kokend heet. Dat is te verhelpen met open ramen en deuren.

Enkele planten onderweg:

Brem

Gewone vogelmelk

Wrattige wolfsmelk,euphorbia verrucosa